Als ik naar een film kijk valt het mij op dat de mensen dicht bij elkaar staan. Het ziet er vreemd uit. Ik zou willen roepen: 'anderhalve meter jongens, denk eraan.' Dan bedenk ik me dat het vroeger, nog niet zo lang geleden drie weken ofzo, gewoon was dicht op elkaar te staan. Liefst bovenop elkaar op festivals of andere evenementen.

Drie weken geleden dacht je uit je mond te ruiken als iemand een paar stappen achteruit deed of dat er een stinkende zweetlucht van je walmde. Tegenwoordig lopen we met een grote boog om iemand heen en knikken dan lief tot de bocht genomen is. Soms geeft dat een band, een gevoel van saamhorigheid, een knipoog of een glimlach.

Hoe zou het gaan wanneer er een vaccin tegen het c-virus is gaan we dan weer op elkaars tenen trappen en moet je dan weer al roepend een weg banen door de menigte: 'ga weg, ga weg seacow ga aan de kant met dat dikke lijf' of blijven we vriendelijk afstand houden?

Persoonlijk zou ik dat heerlijk vinden maar ik vrees dat het snel zal wennen om dichtbij te komen. We zijn nu eenmaal gewoontedieren en met zoveel. Maar wanneer er teveel van een soort is treedt er natuurlijke selectie op.