De scharensliep

Waar is toch de scharensliep gebleven? Die luidkeels ‘Scharensliep’ roepende man, die door de straten fietste met een kar vol slijpspullen, een grote tol voorop. Als hij sleep dreef hij de slijptol aan door middel van een pedaal, die hij met zijn voet bediende. Op straat is hij al zeker een halve eeuw onzichtbaar. De Sliep is uit de tijd, zijn bakfiets gebruiken we om de jeugd naar school te brengen en nieuw mes is sneller gekocht dan het oude te (laten) slijpen.

Hij had ook een slechte reputatie, de Sliep. Mijn moeder raakte al haar messen aan hem kwijt. Ze gaf haar zilver te goeder trouw mee. Toen ze na een tijdje ging kijken waar hij bleef was de Sliep in velden noch wegen meer te bekennen.

Maar o wonder, nog niet zolang geleden verscheen er ineens een Scharensliep aan mijn deur. Een vriendelijke man, die vertelde dat hij heel modern sleep. Zijn hypermoderne slijpuitrusting bevond zich in zijn auto. Bij al die vriendelijke nieuwigheid sloeg mijn jeugdtrauma onverbiddelijk toe.Dat belette mij hem te vertrouwen, zelfs geen schaar mocht hij slijpen. Liever een botte schaar dan helemaal geen schaar.