Voor het onderzoek van mijn roman De vrouw met de schelp kwam ik terecht bij Van Gogh. Hij schilderde immers de wevers in het Noord Brabantse land en de wever is een figuur die in mijn roman voorkomt evenals het Noordbrabantse land waar de hoofdpersoon Meek werd geboren.

Voor Van Gogh vormden de wevers geen op zichzelf staand geval. Hij zag ze als deel van 'het volk', dat hij graag schilderde. Op talloze plaatsen geeft hij blijk van zijn belangstelling voor 'typen uit het volk' of het volksleven. Kunstenaars van de oude Hollandse school verweet hij dat zij nooit 'een arbeider hebben gemaakt.' Hij uitte meerdere malen zijn bewondering voor schilders die het volk tot onderwerp namen zoals Breton, Renouard, Millet of Anton van Rappard met wie hij een tijdje bevriend was.

Hij heeft grote waardering voor de armen. Soms gaat hij zo ver hen deugden of inzichten toe te schrijven die zelfs de Wijzen van deze wereld niet bezitten, maar over het algemeen heeft hij juist oog voor de eenvoudige, onaanzienlijke en zelfs de lelijke of sombere kanten van hun bestaan. Dat vormt voor hem de werkelijkheid en hij mag deze graag stellen tegenover de zogenaamde beschaving die hij als een vorm van misleiding beschouwt.
Een boerenmeisje ziet hij het liefst in een alledaags jak. Trekt ze een damespak aan, dan is het echte eraf.

Zijn eigen huishouding beschouwt hij, niet zonder trots met een arbeidersbestaan. Kortom: de waarheid van het leven moet niet bij de rijken en de beschaafden maar bij het gewone volk worden gezocht. In zijn persoonlijk leven zegt hij een voorliefde voor lelijke, oude of verarmde vrouwen te hebben. Als hij van Sien houdt is dat omdat ze veel heeft geleden en veel tegenspoed had. Hij bekent een bijzondere sympathie voor 'gevallen vrouwen' te hebben. Hij verwijt de dominees liefdeloosheid naar deze vrouwen toe.

Uit: De wevers van Vincent van Gogh (GJMvandenBrink en Wth M Frijhoff)

Op de pagina https://juliettevannes.boekengilde.nl kun je de roman De vrouw met de schelp alvast reserveren