| Datum: | 14-12-2020 LOCKDOWN? DE NEGENTIENDE EEUW VERTELT want | |
voor hen zou onze lockdown een leven in luxe zijn geweest.
In die tijd leefde Meek, de hoofdpersoon uit De vrouw met schelp. Voor haar was het altijd lockdown. Meek woonde in een krot, voor haar geen centrale verwarming, warm en koud water, douches of luxe badkamers om nog maar te zwijgen van andere zaken die we tegenwoordig als eerste levensbeoeften beschouwen. Ook in de tijd van haar kleindochter Bertje was het leven niet confortabel. De huizen begin twintigste eeuw werden verwarmd met kolenhaarden, de kolen werden een tot tweemaal in de winter bezorgd door de kolenboer. Iedere ochtend moesten de sintels uit de asla van de kachel worden gehaald, dan door de kou naar de schuur om de kolenkit vol te scheppen en de kolen in de kachel te gooien waarna het na een half uurtje warm werd. Wat te denken als je in een achterbuurt leefde zoals Meek? Daar waren geen kolenkachels. Kolen, daar was geen geld voor. Met een houtfornuis kon je de ruimte verwarmen, maar wat als je geen fornuis had? Het was toen vaak kouder in de winter gemiddeld lag de temperatuur in West-Europa zo'n 1 à 2 graden onder de waarden die tegenwoordig worden bereikt. 'De kleine ijstijd' wordt die tijd ook wel genoemd. Dan gaat dit nog maar over de verwarming in de negentiende eeuw wat te denken van plezier en vrije tijd. Daarover een volgende keer. 'De vrouw met de schelp' wordt tijdelijk aangeboden van €20,95 voor €15,00 (exl.verzendkstn) ---------- |
Toen was daar de brede onderlaag van de grote massa, die werd aangeduid als ‘het volk’ of als ‘de armen’ deze groep omvatte niet enkel degenen, die niet in hun eigen levensonderhoud konden voorzien en dus armlastig waren, maar evenzeer de valide arbeiders in loondienst.Het loonniveau was zo laag, dat het werkende volk op de rand van het bestaansminimum leefde en dientengevolge in even ‘armoedige’ omstandigheden verkeerde als zij, die door bedeling of bedelarij werden onderhouden.