Vandaag eindelijk begonnen aan het schrijven van een lezing. Dat plan lag al heel lang op de plank naast het belasting biljet. Het schrijven van zo'n lezing vervult me met enige paniek, wat als het fout gaat?

Ik ben uitgenodigd om over niet al te lange tijd een lezing via zoom of misschien in een zaal met publiek te houden, daarom moet ik aan de slag en al mijn overdenkingen opzij zetten. Dat is een angstige zaak, wat als ik faal? Ik kan nog zo mijn best doen maar valt het in wel de pul van het publiek?
En hoe vouw ik het onderwerp in, maw hoe heb ik het over de totstandkoming van mijn roman De vrouw met de schelp?

Mijn vrees zet ik opzij en om in de stemming te komen luister ik naar een TED talk van Elisabeth Gilbert over creatieve processen. De oude Grieken en Romeinen zouden tijdens het schrijven geïnspireerd zijn door demonen die in hun huis woonden, in de muren of in het plafond overal zou zo'n demon zich kunnen vestigen. Tijdens het creatieve proces fluisteren zij je in je oor wat te schrijven. Socrates en Plato hadden ook met die demonen te maken. Het fijne van zo'n demon is dat wanneer het resultaat van het creatieve proces een boek of een ander kunstwerk tot stand is gekomen en het succes heeft, dat succes niet aan jou ligt maar aan de demon. Dat schept afstand, het ligt dus ook niet aan jou als het fout gaat. Goddank, het ligt niet aan mij maar aan het genie in mijn huis of aan corona ook een soort demon die buiten rondwaart. De Romeinen hadden een soortgelijke huisgeest maar noemden hem genie.
In de Renaissance echter werd de mens in het middelpunt geplaatst. Er was geen plek meer voor mystieke wezens aangestuurd uit de goddelijke wereld, de creativiteit komt voort uit het individu zelf. Sindsdien verandert het genie van een huiself in inspiratie en zijn kunstenaars een genie in plaats dat zij er een hebben.

Daar komt die druk vandaan die angst om te schrijven en te publiceren of om een lezing te houden. Het is jouw schuld als je werk niet wordt gewaardeerd en dat is moeilijk te verteren. 'Maar,' zegt Elisabeth, ' stel dat je inspiratie voortkomt uit een niet nader te specificeren bron, dat wanneer je klaar bent met je kunstwerk het aan iemand anders wordt doorgegeven, dat je het zogezegd te leen hebt. Daarmee verander je alles. Als je moet dansen ga dan dansen als je moet schrijven, schrijf als het goddelijke genie dat aan jou is toegewezen besluit op enig moment iets van de wonderlijke bron te laten doorschemeren .Zo niet schrijf toch maar door, wie weet wat er gebeurt.'

Het doet denken aan de schelp die de hoofdpersoon het verhaal van haar grootmoeder influisterde. De schelp is mijn  huiself, mijn eigen genie. Tijdens het schrijven van de lezing vertrouw ik op haar; ik leg de schelp alvast in de buurt.