Omdat ik zo'n trouwe reiziger ben heeft de NS heeft mijn reis opgewaardeerd naar de eersteklas. Het is een lange reis en ik verheug me op de stilte die ongetwijfeld heerst in een eersteklas treincoupé.

Als ik de coupé binnenstap moet ik zoeken naar een zitplaats. Ben ik misschien in de verkeerde coupé? De kleur van de stoelen is anders dan die van de coupé ernaast waar het ook druk is zie ik naar enig rondkijken, dus moet het de goede coupé zijn. Ik schuif aan in de enige eenzits die nog niet bezet is en vouw de krant open.

Na enkele stops wordt mijn concentratie gestoord door gesnuif. Het lijkt alsof iemand zijn neus ophaalt, ik spits mijn oren en ja het is beslist het gesnuf van iemand die last heeft van een lekkende neus. Toen ik nog lesgaf en de leerlingen een toets maakten moest het doodstil zijn in het lokaal. Toch werd de stilte regelmatig doorbroken door het regelmatige gesnuif van iemand die zijn neus ophaalde. Omdat die neus niet gesnoten werd, werd het ritme van het snuiven storender, harder en ratelender. Zo ook nu in mijn coupé. Mijn concentratie geeft er de brui aan, het enige waar mijn hersenen nog toe in staat zijn is het in de gaten houden van de tijd tussen de steeds sneller op elkaar volgende snotters. De ene keer zit er meer tijd tussen het ophalen dan de andere keer. Wanneer het lang duurt tussen twee ophalen denk ik mij vergist te hebben. Het is vast geen neus ophalen maar een bijgeluid van de trein. Wanneer na een halve minuut het snot ophalen onverminderd en luidruchtig doorgaat weet ik het zeker: een snotteraar. Wat zal ik doen? Zoals vroeger naar de neusophaler toegaan en haar of hem een zakdoekje geven? Ik zoek in mijn bagage naar een pakje papieren zakdoeken, maar vind alleeen gebruikte. Zal ik die? Ik pak de meest schone en strijk de vouwen eruit. Het is niet veel gebruikt dus de snotsubstantie laat zich makkelijk wegstrijken. Nu nog de dader lokaliseren. Ik kijk net om me heen als een werkelijk ratelende snuif mijn oren bereikt. Enige passagiers draaien hun hoofd in de richting van het geluid. Ik verhef me van mijn stoel, het geluid komt van achter. Langzaam loop ik door het gangpad. En daar in de laatste eenpersoonsstoel zit de snuiver. Hij haalt hem net weer lekker op. Ik nader en leg het papieren vodje voor hem op het uitgeklapte tafeltje. Hij kijkt op, pakt het zakdoekje houdt het voor zijn neus en met luid geraas leegt hij zijn orgaan.

Door de luidspreker roept de conducteur om dat mijn doel bereikt is. Voor ik de coupé verlaat gaat mijn blik nog eens naar de snuiver. Het papier heeft het niet gehouden. Verdere details zal ik je besparen.