Vandaag is het heus tijd voor een inhaalblog. Ik ga je onderhouden over een vrijwel achterhaalde zaak die, het is bijna niet meer voor te stellen, de hele wereld uit zijn evenwicht bracht. Bijna vergeten door allerlei andere buitengewoon belangrijke zaken die ik hier niet noem en heel de wereld enorm in zijn grip houdt, maar gisteren zat hij ineensweer aan mijn eettafel: corona.

Vriend was het weekend begonnen met gesnotter en gehijg. Met een: 'hooikoorts' deed hij de oorzaak af. Ik keek eens naar de takken van de bomen in mijn achtertuin waaraan piepkleine knoppen zaten. Hooikoorts? Dat kon misschien best.

De volgende dag snufde en hijgde vriend nog steeds, erger zelfs. Dus spoorde ik de tegenstribbelende man aan zich eens te testen. En jawel hoor: uit de zelftest, een ding van het Kruidvat, kwamen twee streepjes tevoorschijn. Ook een tweede test leverde twee streepjes op.

Nou moet je weten dat vriend corona van begin af aan, vanaf 2019, als een persoonlijke aantasting van zijn levenssfeer zag. Zodra iemand het waagde in zijn anderhalve meter territorium te komen begon hij te razen en te tieren. Hij liep rond met een spuitflesje alcohol dat hij te pas en te onpas op iedereen en alles losliet. Mij probeerde hij te verbieden op reis te gaan en ik moest oh zo voorzichtig zijn in mijn dagelijkse handelingen. Als ik terugkwam van mijn reisjes die ik natuurlijk gewoon ondernam, werd ik steevast getrakteerd op een zelftest waarna hij pas veranderde in de vriendelijke vriend die ik ken als de uitslag negatief was. En nu, jawel was hij zelf besmet! Het is wonderlijk, hij ziet bijna niemand. Maar...en dat is misschien verraderlijk, hij woont in het centrum, drinkt dagelijks koffie in het café en ontmoet er zijn vaste vrienden.

Omdat ik al tijden overal naartoe ga en veel mensen ontmoet waarbij afstand niet in acht wordt genomen zette ik me ook maar aan de zelftest. Ik had er een van een onbestemd merk, nog afkomstig van de overheid. Bij het lezen van de gebruiksaanwijzing begonnen de problemen. In de handleiding was sprake van een werkstation. Ik had alles uitgestald op tafel: buisje, meetapparaat, wattenstaafje maar waar was het werkstation? In mijn idee is een werkstation een enorm apparaat; ook internet heeft bij werkstation iets groots in gedachten: een computer of een bureau. Het doosje echter: 5 bij 15 centrimeter en slechts luttele centimeters hoog, was leeg. Ook schudden leverde geen achtergebleven werkstation op. Ik keek speurend rond of het werkstation misschien plotseling in mijn kamer zou opdoemen maar nee, alles bleef als het was. Zuchtend zette ik me aan het werk met het staafje en daarna het buisje. De timer moest ik op vijf minuten zetten zei de handleiding. Geen timer te vinden. Net zoals het werkstation bleef het ding in nevelen gehuld. Zonder timer en werkstation verscheen er maar één streepje bij de C.

Vriend ondertussen verdween, na een afspraak te hebben gemaakt, spoorslags naar de GGD voor een PCR test.

Nu zijn wij in afwachting.