Een project dat ik allang van plan was te schrijven begint vorm te krijgen. Het wordt een boek over narcisme, geschreven als fictie gebaseerd op feiten zoals mijn vorige roman.
 Narcisme is een persoonlijkheidsstoornis waar tegenwoordig veel mensen mee behept lijken te zijn. Minder bekend is dat de stoornis ook bij vrouwen voorkomt, bij moeders en wat dat doet met de kinderen.

Mijn verhaal speelt zich af in de 20e eeuw. Dit is een fragment. Sylla's moeder heeft het lievelingseten van haar vader gekookt: tuinbonen.

Tuinbonen

De pannen staan op tafel, de grote gietijzeren juspan in het midden. Martha tilt het deksel van de pan. Varkensvlees. Het vet maakt kringen in de jus, vetluchtbelletjes komen omhoog drijven. Wat zit er in de andere pan? Sylla buigt zich naar voren, de geur alleen al doet haar huiveren. Jawel, tuinbonen en van die groten in een geur van bonenkruid. Sylla drukt haar rug tegen de leuning van haar stoel. Martha schept twee lepels bonen op haar bord. Sylla's maag draait om. 'Vooruit, eten', maant Martha. Voorzichtig vist Sylla een boon tussen de aardappelen en het vlees vandaan. Ze kauwt, neemt een hap aardappelen om de gekauwde resten weg te werken. De smaak van bonenkruid overheerst. Het lukt niet om het spul weg te krijgen. Ze kauwt en kauwt, de schil van de boon is keihard, de inhoud is droog. Kokhalzend zit ze boven haar bord. Martha vliegt overeind, geeft haar een klap. Haar gezicht slaat naar links, haar oor suist. 'Naar de kelder, jij. Zulk kostelijk eten uitspugen. Als het maar eens oorlog was.'
Haar vader geeft geen kik, op haar zusjes gezichtje leest Sylla verbazing. Zij kauwt de droge bonen gewoon weg. Opgelucht dat ze niet verder hoeft te eten verdwijnt Sylla naar de kelder.

Martha komt haar na het eten de halen, zet haar aan tafel voor haar bord met tuinbonen. 'Vooruit eten, en pas opstaan als je het ophebt'.