Een jaar geleden stortte de wereld in.

Thuis in een fauteuil hangen en eindeloos naar een punt in de ruimte staren, gevangen in een leegzuigende stilte, trok mij niet. Dus stond ik op en probeerde, dwalend door de mist, de wereld opnieuw te ontdekken. Door de nevels waadde ik naar de notaris. Daar lukte het me – met hulp van mijn zoon en de notaris zelf – zowaar om helder na te denken.

In mijn hoofd bonkten brokstukken van verleden en nabije toekomst tegen elkaar aan. Hoe ik van al die losse stukken weer een geheel moest maken, wist ik niet. Ondertussen kwam er van alles op me af: papierwerk, regelzaken, beslissingen. Alles tegelijk. Met alle macht probeerde ik die stroom in goede banen te leiden – en daarin te houden.

Ik hield me vast aan het idee dat als ik die roerende en onroerende ellende maar snel afrondde, kon ik daarna in alle rust gaan rouwen. Een jaar had ik daar zeker voor nodig, zo dacht ik. Perfectionistisch was ik altijd al een beetje maar nu werd ik hyper in mijn drang om alles snel en strak af te handelen.

Pas toen de storm aan papier en plicht was gaan liggen, kon ik beginnen met het echte werk: rouwen.