Meek is de hoofdpersoon van mijn roman De vrouw met de schelp. Jarenlang bleef ze rustig, maar de laatste tijd komt ze uit haar schulp pardon, schelp. Ze vindt dat ik keihard moet werken om haar weer onder de aandacht te brengen.

Keihard werken dus. Al las ik laatst op de site van MT/Sprout dat dat helemaal niet de goede manier is om vooruit te komen. Waarvan akte.

Mijn beroep is schrijfster. En schrijvers, zeg ik tegen Meek, hebben zelden talent voor publiciteit. Toch heb ik er stiekem plezier in vooral als het lukt. En daar wringt het nou net.

Vooral de informatica vraagt veel aandacht. Neem nou iets simpels als de url’s van mijn sociale media opzoeken. Na enige tijd had ik ze gevonden, echt zelf niet eens ChatGPT gevraagd. Stom eigenlijk, fluistert Meek, dan was je eerder klaar geweest. Ze heeft natuurlijk meegelezen op de site van MT/Sprout. Ik breng haar tot zwijgen. Chat zit nu eenmaal nog niet ingebakken in mijn systeem.

Enfin, terug naar de url’s. Na zeker vijftien minuten zoeken vind ik eindelijk die van Facebook. Eureka! Verder met de rest. Ik zal de zoektijd maar niet vermelden. Braaf noteer ik alle url’s op het formulier voor het BoekenGilde, waar De vrouw met de schelp samen met mijn korte verhalenboek De Geknotte Zon te koop komt, en druk op verzenden.

Opgelucht haal ik adem. Klaar!
Maar dan… Sodeju! Het formulier komt terug met rode letters en uitroeptekens. Verstijfd staar ik naar het scherm en scrol naar de gewraakte regels precies de plekken waar ik zo trots mijn url’s had ingevuld.

Gedachtig aan het motto 'keihard werken leidt tot niets' grijp ik mijn gsm en bel de hulplijn.
“Zie je wel, Meek,” fluister ik. “Soms helpt een beetje hulp meer dan hard werken.”