Duizend-en-een ideeen voor een blog heb ik niet. Vandaar dat er altijd een rustpauze tussen mijn posts zit. Dat schijnt niet goed te zijn voor de bekendheid en de verkoop van mijn boek(en) zeggen de experts. Gelukkig ben ik geen expert. Bovendien zijn er al te veel experts vind ik persoonlijk.

Vandaag schrijf ik daarom over een onderwerp dat helemaal niets met De vrouw met de schelp en De Geknotte Zon te maken heeft. Ik ben nog onder de indruk van de film die ik gisteravond zag over de overlevenden van de atoombom op Hiroshima en Nagasaki in 1945. Indrukwekkend. Ik wilde niet kijken, maar bleef gebiologeerd aan de buis geplakt, als het spreekwoordelijke konijn in de koplampen. Alleen werd ik niet overreden maar misschien toch wel meegesleurd in hun ervaringen.

De hibakusha vertellen over die tijd in de woorden van het kind dat ze toen waren: oprecht. Ze winden geen doekjes om de dingen die zij gezien hebben: 'het was zijn gezicht, dat smolt het hing op zijn kin.' Dat beeld en anderen over het 'smeltende vlees' nam ik mee naar bed. Ik vreesde een nachtmerrie. Die kwam niet, komt misschien nog.

In Hiroshima heerst het besef dat er haast moet worden gemaakt om de herinneringen van de overlevenden, de hibakusha, door te geven aan het nageslacht. In Hiroshima wonen nog ongeveer 47.000 overlevenden. Hun gemiddelde leeftijd is 82. De hibakusha hebben hun verhaal overal ter wereld verteld, zowel in eigen persoon als via internet.

Ik hoop daarom dat de verhalen van de hibakusha de indruk maken die nodig is. Hun verhalen zijn geen geschiedenisles; ze waarschuwen voor nu. Want in Gaza en Oekraïne zien we opnieuw hoe snel de dreiging van kernwapens boven tafel komt.