Afgelopen weekend heb ik verkleumd en griepig verkouden geprobeerd warm te worden wat alleen lukte door in bed te gaan liggen, het dekbed met nog een dekbed te bedekken en tot mijn neus op te trekken. De verwarming hoe hoog ook, kon mij niet warm krijgen. Bovendien kreeg ik dan geen adem meer door de droge lucht. Ongemakken die in het niet vallen bij de kou en ontberingen die de mensen in de achttiende eeuw en de paar eeuwen daarna leden. Enorm koud was het toen. Deze spartaanse toestanden had ik, verwend als ik ben en met mij alle anderen, niet overleefd.
Daarom hieronder een fragment Uit het dagboek van Jacob Bicker Raye anno 1757 -1760 in Amsterdam:

'In januari van dat jaar moet het bijzonder koud zijn geweest en natuurlijk had de schamele gemeente het meest te lijden. Verscheidene menschen waren doodgevroren. Twee ongevallen worden ons meegedeeld.
Een arme vrouw liep met een klein kind op haar arm te bedelen en merkte dat de kousjes van de kleine aan de beentjes vastgevroren waren. Met warm water de beentjes willende ontdooien had dit ten gevolge dat, toen zij de kousjes uittrok, al het vel eraan bleef zitten.
Een andere vrouw was op een secreet, omdat zij een lollepot (vuurpot) bij zich had, verkleumd van de kou zijnde, in brand geraakt en eer zij eigenlijk besef had om hulp te roepen, was zij “genoegsaam gebraden en ten eenenmale doodtgebrandt”.
Door de strenge kou was er natuurlijk weer enorme waterschaarschte en moest men wel zeven stuivers voor twee emmers schuitwater betalen.'

Dat alles in Bicker Raye's dagboek. In mijn dagboek gaat het over 'De vrouw met de schelp' en haar 'struggle for life' in de negentiende eeuw. In die tijd moet het ook heel wat kouder geweest zijn. Enorm veel kouder dan nu. Zelfs mijn moeder, begin vorige eeuw, sprak van een bevroren Zuiderzee waar ze naar de overkant schaatste. Auto's reden over het ijs naar Stavoren. Er werd gesproken over de Kleine IJstijd ( vijftiende t/m negentiende eeuw).

Meer over mij en mijn boeken lezen: surf naar:https://lnkd.in/eUM8SjYX?