Als alle kalendervieringen achter de rug zijn, blijft januari over als een soort maandag, maar dan eentje die weken duurt. Het is donker als je opstaat, donker als je thuiskomt. Een lange, grijze maand die zich uitstrekt als een dekbed dat maar niet van je af wil glijden.

Maar dan zijn daar ineens de nieuwjaarsborrels. Alsof verenigingen, clubs en vage gezelschappen collectief hebben besloten dat we de winter niet zonder bubbels doorkomen. Misschien om het wereldwijde gerommel even te vergeten, misschien gewoon omdat niemand zin heeft in nog een avond bankhangen.

Op zo’n receptie is het altijd aangenaam warm. Glazen glanzen, champagne, of iets dat erop lijkt, bubbelt, bitterballen doen dapper hun werk en de verlichting is flatterender dan de waarheid. Iedereen staat in zijn beste versie van goede stemming.

Achteraf zijn die borrels misschien vooral dat: een poging tot verbinding, hoe oppervlakkig of ongemakkelijk soms ook. Je komt er altijd types tegen. De netwerker die zich als een inktvis aan je vastplakt en zijn tentakels pas lostrekt als er een afspraak in je agenda staat. De stille observator. De enthousiasteling die je tegen zich aantrekt alsof jullie samen iets groots hebben meegemaakt.

We komen voor de gezelligheid, zeggen we, maar ook om even te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. En vooruit, zelfs zo’n ongemakkelijke ontmoeting leert je iets. Over jezelf. Over anderen. Over hoe dicht mensen soms bij elkaar staan, ook als ze elkaar nauwelijks kennen.

En terwijl januari eindeloos leek, staat februari ineens voor de deur. Met licht dat nét iets anders valt.