mIJN COLUMN in de wijkkrent van deze maand 


Enige tijd geleden wilde ik een pakje versturen. Vroeger was dat simpel. Nu blijkt het een soort survivaltocht.

Ik fietste naar de AJ Ernstraat, naar de Turkse zaak waar altijd een servicepunt zat. Dicht. Natuurlijk. Dan maar door naar de Jumbo aan de Buitenveldertselaan. Het vroor. Mijn wangen prikten, mijn neus liep, mijn vingers protesteerden ondanks handschoenen.

En dan kreeg ik ook nog het gore lef om medelijden met mezelf te hebben. Ik dacht aan mensen in Oekraïne, min twintig, geen stroom. Zij in een oorlog. Ik met een pakje. Dat hielp precies drie seconden tegen mijn zelfmedelijden.

Bij de Jumbo liep ik naar de plek waar de post volgens mijn geheugen altijd zat. Ik belandde in een zee van bloemen en kamerplanten. Gezellig, maar niets voor mijn pakje. Ook dit punt: gestopt. 'Bruna in Amstelveen,' zei een medewerker opgewekt, alsof dat om de hoek lag.

Ik weigerde. Dit was Buitenveldert, geen uithoek van Lapland. Google meldde een PostNL-punt in de Kastelenstraat, nummer 70.

De Kastelenstraat. Een straat die eruitziet alsof niemand er ooit met liefde naar heeft gekeken. Grauw, sleets, moe. Huisnummers? Ik fietste pleintje na pleintje af. Nergens een 70. Sterker nog: bijna nergens een nummer. Eén bedrijf had er wél een, dat viel zo op dat het verdacht leek.

Mijn vingers deden inmiddels echt pijn. Remmen indrukken werd een gokspel. Ik plofte neer op een bankje, blies in mijn handschoenen en probeerde mijn handen weer van mij te maken. Om me heen die straat, die steeds verder leek af te brokkelen. Misschien lag het aan de kou. Misschien ook niet.

Toen mijn vingers weer een beetje meewerkten, gaf ik het op. Naar huis. Mij verdiepen in zo’n automatisch PostNL-punt, diep verstopt in een parkeergarage, waar je eerst een cursus voor nodig hebt.

Misschien toch maar DHL.

Hoewel...

Julia